گلم تاراج دست روزگار است

به چشمانت قسم با بودن تو

                                                 زمستانی ترین روزم بهار است

دوباره پس از یه مدت طولانی برگشتم و دوباره همون آپ های هفتگی خودم طبق روال گذشته رو دارم.

امروز روز خییییییییییلی مهمیه.امروز روز تولد این وبلاگه.پارسال در چنین روزی این وبلاگ کارش رو آغاز کرد با همکاری همه ی دوستای خوبم اون رو امروز به چنین جایی رسوندم

از همتون ممنونم و امروز بهترین بهانه بود برای آپ کردن مجدد من

تولد وبلاگم باعث شد تا دوباره آپ کنم از اونجایی که چیز خاصی نداشتم بنویسم براتون گزارش یکی از بیاد موندنی ترین روزهای زنگی ام رو دوباره نوشتم

البته یه کم با اونی که قبلا خوندید فرق داره اولاش....و سورپرایز این آپ عکس های اونه که تا حالا ندیدید.میخوام به مناسبت برگشتنم و اینکه تولد وبلاگمه برام بترکوونید

سلام به تمامی دوستان خوب گلزاری

بهتون قول داده بودم که گزارشی اختصاصی رو از حضور محمدرضا گلزار در اصفهان براتون آماده میکنم.دیگه زیاد حاشیه نمیرم و یکراست میرم سر گزارش:

 صبح روز ۱۳/۳/ ۸۷وقتی من ساعت 11:30 از امتحان برگشتم و رسیدم خونه مادرم با من تماس گرفتند و گفتند همین الان با مدیر برنامه ریزی آقای گلزار تماس گرفتم.

(جا داره بگم که ما با ایشون در هتل آشنا شدیم و ایشون کمکمون کردند که آقای گلزار رو ببینیم.)و ایشون هم گفتند که همین الان بیاید اینجا که تا یکی دو ساعت دیگه آقای گلزار اینجا هستند و مادرم گفتند کجا بیایم و ایشون هم گفتند باغ گل ها.(این باغ در اصفهان مثل بهشت می مونه و خوب جایی آقای گلزار رو بردند)

از اونجایی که کسی نبود منو بیاره و من هرچی به پدرم زنگ زدم که بیاد دنبال من و منوببره باغ گل ها نشد.من ناراحت و ناامید و افسرده بودم و فقط تونستم به مادرم بگم تو برو اونجا و از آقای گلزار عکس بگیر و باهاشون حرف بزن.

مادر من هم رفتند اونجا و حدود یک ساعت بعد با من تماس گرفتند و گفتند سحر جان آقای گلزار الان کنار من هستند گوشی رو میدم به ایشون که باهاشون حرف بزنی.من در اون لحظه عجیب ترین حس رو داشتم.هم خوشحال بودم هم ناراحت هم میترسیدم و هم مشتاق بودم همراه با یه حس بیم و امید کامل

بالاخره انتظار به سر اومد و آقای گلزار گوشی رو گرفتند و این متن کامل صحبت هایی هستش که بین ما رد و بدل شد:

آقای گلزار:سلام سحر جون

-سلام آقای گلزار(همراه با صدایی لرزان)

آقای گلزار:سحر جون میدونی من چقدر تورو دوست دارم؟!

-منم همین طور آقای گلزار

آقای گلزار:مادرتون گفتند که میخوای با من حرف بزنی

محمدرضا گلزار در باغ گل ها(منظره رو شما نگاه کنید فقط)

-بله آقای گلزار.می خواستم بگم من خیلی شما رو دوست دارم و از طرفداراتون هستم و علاوه بر این عضو گروپ اختصاصی تون هم هستم با مدیریت بهاره صدیق زاده

آقای گلزار:به به…بهاره جان یکی از بهترین دوستای منه

و من شنیدم بهاره و منیژه دوباره دارن با هم کار میکنن.

-نه آقای گلزار اون دو تا از هم جدا شدند!!

آقای گلزار:نه ظاهرا دوباره با هم کار میکنن یعنی من که اینطوری شنیدم

-نمیدونم والا

آقای گلزار:خب سحر جون دیگه کاری نداری؟بفرمایید(داشتند گوشی رو میدادند به مادرم)

-آآآآآقای گلزار.

آقای گلزار:چیه؟جونم؟بگو

-من میخواستم بگم شما 17 آبان پارسال که برای والیبال هنرمندان اومده بودید اصفهان من یه دفتر به شما دادم که ترجمه ی آتش بس بود.دادم به یه فردی که ادعا میکرد در ورزشگاه کار میکنه.میخواستم ببینم به دستتون رسیده؟

آقای گلزار:ترجمه آتش بس؟کی شما ترجمه کردی؟نه ندادن به من.به چه زبانی ترجمه کردی؟

-من بیشتر از یک ساله که ترجمه اش کردم.به زبان انگلیسی

آقای گلزار:مگه زبان انگلیسی شما کامله؟

-بله آقای گلزار نزدیک به تمومه دیگه

آقای گلزار:آآآآآآآآفرین….نه به من ندادن.تو عصر بیا اینجا ترجمه را هم برای من بیار

-چشم آقای گلزار.

آقای گلزار:کاری نداری؟خدافظ

-خدافظ(همین………و قلبم ریخت)

مادرم گوشی رو گرفت و گفت سحر خوشحال شدی…؟

و صداشون میومد که مادرم میگفت آقای گلزار خیلی ممنونم آقای گلزار خیلی لطف کردید.و آقای گلزار هم میگفتند خواهش میکنم خانوم

خب من آماده شدم تا عصر برم پیش آقای گلزار و خوشحالم که این ترجمه بهانه ای بود برای دیدن آقای گلزار عزیز.

محمدرضا گلزار عزیز در کنار طرفداراشون

عصر ما ساعت 3 از خونه راه افتادیم و وقتی رسیدیم اونجا من از بس هول بودم حواسم نبود که باید بلیط بخرم و رفتم تو که مامانم گفت سحروایسا و نگهبان هم منو صدا زد و اینا تا بالاخره رفتیم تو.مادرم منو برد جایی که من از دور آقای گلزار رو میدیدم و گفت از این طرف.

پاهام شل شده بود و 2 بار نزدیک بود بخورم زمین.

رفتم تا رسیدم و دیدم بله…..برادرهای حامد کمیلی هستند ولی خودش رو ندیدم

آقای گلزار داشتند رو یک پلان کار میکردند که وقتی من خواستم ازشون عکس بگیرم کلی دعوام کردند که خانم سر صحنه عکس نگیر

بعد گفتند صدا…..و گفتند صدا رفت بعد گفتند نه….

نویز موبایل هست….من سریع موبایل بابام که دستم بود رو خاموش کردم و یه سری هم سریع موبایلاشون رو خاموش کردند

ولی بازم گفتند نویز موبایل هست.توی این فاصله الناز شاکردوست که روی صندلی نشسته بود رو ازشون امضا گرفتم که واااااای چقدر خوش برخورد و خوشگل بودند ایشون و فوق العاده ظریف

الناز شاکردوست در حال امضا دادن به من

عکساشون هست.خلاصه نویز موبایل قطع شد و یک پلان حدود 10 ثانیه ای رو 7-8 بار اینا فیلمبرداری کردند و بمیرم برای رضا جان چه همکارای بداخلاقی داره برعکس خودش شایدم فقط با ما بداخلاق بودند

بعد آقای گلزار بلند شدند و مادرم رفتند طرفشون و گفتند آقای گلزار دخترم که صبح باش حرف زدید

ایشون هم گفتند:به سحر جون.ترجمه رو آوردی؟

-راستش آقای گلزار خب من دیگه اونو دادم به اون طرف و دیگه نمیتونم کاری بکنم و نسخه کپی هم از روش نداشتم که براتون بیارم چون هم خیلی زیاد بعد هم من هرنقشی رو با یه رنگ خاص مشخص کرده بودم مثلا یوسف آبی بود و سایه مشکی

آقای گلزار:طوری نیست من ازش می گیرم

-راستی آقای گلزار من یه دفتر شعر رو هم براتون آوردم و دادم به ریسپشنیست هتل صفوی که توش اقامت دارید.

آقای گلزار:مشکل نداره میگیرم ازشون

-نه خیلی وقت پیش بهتون دادند.دفتر مشکی…..

آقای گلزار:آهاا

مادرم گفتند آقای گلزار میشه یه عکس با دخترم بگیرید

آقای گلزار:حتما

و ایشون ایستادند کنار من و من هم کنار ایشون و عکس رو گرفتیم

ما هم گفتیم مرسی.بعد یه خانمی اومد که یه دختر عقب افتاده داشت(آخی)و گفت آقای گلزار دختر من میخواد با شما مصاحبه کنه

آقای گلزار:به به.حتما بیا اینجا ببینم

و آقای گلزار دست دختر را گرفتند و با هم حدود 30 ثانیه راه رفتند(البته توی عکسا مشخصه که اون خانم کوچیک بودند.حرف در نیاد برای آقای گلزار!!!)

بعد من هم که دنبالشون می دویدم دوباره آقای گلزار ایستادن کنار من و یه عکس یادگاری دیگه.بعد ما برگشتیم همونجا و مرتب آقای گلزار این جمله رو تکرار میکرد:چقدر گرمه….خیلی هوا گرمه

بعد من به آقای گلزار گفتم میشه یه امضا بدید؟

و ایشون هم پوشه ی منو باز کردند و دیدند به به یه چیزی حدود 30 تا کاغذ آ 4 توشه.و بعد عکسای خودشون رو هم دیدند که من پرینت گرفته بودم و شروع کردند به نگا کردن عکسای خودشون(الهی)

و گفتند:کدومش رو امضا کنم؟

-فرقی نمیکنه آقای گلزار.هرکدوم رو که دوست دارید

(عکسای اولیه فیلم مجنون لیلی که توی سایت سینمای ما بود و کوچک بود رو یادتونه؟؟یکیشون رو آقای گلزار برداشت)

مادرم:نه آقای گلزار این که کوچیکه.

و بعد آقای گلزار یه عکس دیگه رو برداشت و با خط زیبای خودش و اون دستای مهربونی که رو کاغذ تکون میخورد نوشت تقدیم به سحر عزیزم(گمون کنم برای سومین بار!!)

امضای محمدرضا گلزار عزیز به من روی همون عکسی که گفتم

بعد گفتم میشه روی یه کاغذ هم امضا کنید و ایشون گفتند بله

و یه کاغذ آ4 بشون دادم و گفتند:به اسم کی؟

مادرم:به اسم خودش.دختر من تمام امضاها رو فقط برای خودش میخواد

و آقای گلزار خندیدند

من در حال تماشای آقای گلزار بودم که بعدا مادرم تعریف میکرد یکی از عوامل فیلم یه نیمکت آهنی بزرگ رو برداشته بود روی سرش و جایی رو نمیدید و فقط میگفت برید عقب برید کنار و من هم که اصلا در دنیای دیگه ای بودم

متوجه اون فرد نبودم تا اینکه پایه ی نیمکت نزدیک سر من میشه و آقای گلزار منو کشیدند عقب و گفتند:مواظب باش سحر جان….این نخوره تو سرت!!!

(وااااااااااااااای من در اون لحظه چه احساسی داشتم…گفتم اگه میخورد تو سرم دیگه چی میشد اون وسط؟؟؟!!)

بعد دیگه آقای گلزار گفتند:عوامل متنظرند و حالا دیگه منم دعوا میکنند

هوا هم خیلی گرمه(اینو مدام میگفتند)و مادرم گفتند:

آقای گلزار بهش بگید درسش رو خوب بخونه

آقای گلزار:خودش میخونه.دختر به این ماهی حتما درس میخونه

و بعد من گفتم:ایشالا در کارتون موفق باشید و این فیلم از بهترین فیلم هاتون بشه

و ایشون هم گفتند:خیلی ممنون.مواظب خودت باش

-شما هم همین طور آقای گلزار

و مادرم گفتند:آقای گلزار خیلی شما گلید خیلی خوبید

و ایشون گفتند: مرسی…شما لطف دارید

بعد هم با موبایلشون شروع کردند به شماره گرفتن که مادرم گفت:بسه آقای گلزار رو اذیت نکن بیا بریم دیگه

و خب ما رفتیم….درحالی که من پشت سرم رو نگاه میکردم با نگاهی آکنده از شادی و حس جدایی همراه با غمی که داشت توی گلوم بزرگ میشد و خفم میکرد

هرگز این حس رو نداشتم.تا به حال

باور کنید اینو که دارم مینویسم توی چشمام پر از اشک میشه

اشک شادی و غم…..اشکی با بغض و خنده….هق هق و قه قه

حس عجیبیه….نمیدونم دعا کنم خدا این حس رو نصیب همگی تون بکنه یا نه..

این هم از گزارش.

امیدوارم خوشتون اومده باشه

علاوه بر این جا داره روز مادر رو اول از همه به مادر مهربون و فداکار خودم تبریک بگم که اگه اون نبود من به هیچ جایی توی زندگیم نمیرسیدم و همین طور که از گزارش پیداست مادرم خییییییییلی تلاش کردند تا من آقای گلزار رو ببینم

دست مادر گلم رو از همین جا میبوسم.

و بعد تبریک میگم به همه ی مادرای خوب و مهربون از جمله مادر آقای گلزار شهناز خانوم و آتوسای عزیز که برای همه ی گلزاری ها عزیز هستند

منتظر دیدن یک سری از عکسای دیگه ی آقای گلزار با خود من از همین وبلاگ باشید.

موفق و سربلند و پیروز و کامیاب باشید.همتون رو به خدای مهربون میسپارم

سحر م